Herkese yeni haftadan selamlar sevgili okuyucular. Bu hafta sizlerle ebeveyn olmanın zorluklarını konuşalım istiyorum.
Hayatın içinde birçok kimlik ve sorumlulukla mücadele etmek zorunda kalıyoruz. Bu dağılım içerisinde zaman zaman kendimizi güçsüz ve yetersiz hissedebiliyoruz. İnsan olarak tek bir şeye odaklanabilmek varken birçok sorumluluğu almak zorunda kalmak elbette çok da kolay değil. Peki ne tür sorumluluklar veya kimliklere bürünüyoruz yaşam içerisinde. En başta kendi var olan bireysel kimliğimizle alakalı süreçlerimiz bizi zorlayabiliyor. Daha sonra aile içerisindeki sorumluluklarımız bizi zorlayabiliyor. Diğer bir sorumluluk alanımız ebeveynlik ve son olarak ta iş hayatındaki sorumluluklarımız. Bu alanlara bakıldığında birçok insan sanırım en çok ebeveyn olduktan sonra hayatındaki sorumluluk alanlarında zorlanmalar yaşayabiliyor.
Muhtemelen birçok kişiye neden çalışıyoruz diye sorduğumuzda alacağımız cevap çoğunlukla yaşamımızı sürdürebilmek ve çocuklarımıza iyi bir gelecek sunabilmek olacaktır. En çokta çocuklarımıza bir gelecek sunabilecek miyim fikri kurcalar durur beynimizi.
Diğer taraftan da bir suçluluk duygusu basar çünkü çalışmak zorundayız ve çocuklarımıza vakit ayırmak çok zor hale gelmekte. Bu yüzden hem çalışıp hem ebeveyn olmak oldukça zorlayıcı bir süreçtir.
Çoğu ebeveynimiz bu suçluluk duygusu sebebiyle çocuğuyla kaliteli ve güzel vakit geçiremediğini düşünmekte ve bu sebeple var olan anında tadına varamamaktadır. Halbuki çocuk ile geçirilen vaktin süresinden çok içeriği ve çocukta bıraktığı duygu çok önemlidir. Sevgili ebeveynlerimiz lütfen her alanda çok iyi olmalıyız fikrinden çıkalım. Mükemmel kavramı çok iddialı ve yorucu bir kavram. Mükemmele yetişmeye çalışmak zamandan çalmaktır. Lütfen anda kalıp çocuğunuzla geçirdiniz vaktin içeriğine odaklanın. Herkes kadar hata yapabilir, herkes kadar yoğun olabilirsiniz; suçluluk duymak yerine kendiniz ile gurur duyun çünkü birçok işin üstesinden gelerek çok önemli bir başarıya imza atıyorsunuz.
Yarın geriye dönüp baktığınızda hatırladığınız şey çocuğunuzla ne kadar uzun vakit geçirdiğiniz değil geçirdiniz anıların içindeki duygular olacaktır.
Aslında işin özü çocuğum için çalışıyorum fikrinin derinine inmekte. Gerçekten gösterilen fedakarlığın farkında olmalıyız. Çocuk ile vakit geçiremedim fikrinin yaşattığı suçluluk duygusundan uzak durmalı, sırf bu duygu yüzünden çocuğunuzla geçireceğiniz ömürden azaltmayın. Her şey de olduğu gibi işiniz ve eviniz arasında bir denge kurabilmek çok önemlidir. Bu dengeyi kurabildiğiniz takdir de hem iyi bir ebeveyn hem de iyi bir çalışan olabilirsiniz. Ama en önemlisi çok iyi, çok başarılı olmak zorunda değilsiniz. Düşmek, kalkmak, yorulmak hepsi sizlerinde hakkı.
O sebepledir ki lütfen kendinizi suçlamayın, aksine tebrik edin çünkü siz sevgili anne babalar en zoru başarıyorsunuz.
