Küçücük harflerle anlam arıyorum
Toplayınca bir kelime
Bölünce yine sessizlik…
Beş metre ötesinde gölgesizlik
Yanı başında yalnızlık…
Bir yıldız doğmak üzere
Öncesinde birileri sonsuza dek sönecek
Artık çiçekler bile mevsimsiz
Beklemeyi unuttu insanlık…
Fark ettim, nehirler durgunken daha korkunç. Fırtına öncesi sessizlik~ baharın evveli, kar suları erimeli…
Bir yarışın ortasına düştük. Sessizliği seven “anlam” kaybolmuş şehirde. Yarışı sevmeyenler kaybolacak bir izdihamda. Sonra yeniden yolu açmak, onu yeniden bulmak epey bir zaman alacak…
Artık büyük romanlar yazılmıyor diyor bir yazar arkadaş. Onca sorunun içinde kafama takılıyor bu dediği. İnsan mı küçüldü, kalem mi? Yoksa mürekkep yazara mı küstü? Belki hepsi birden…evet, kesinlikle öyle…
Bir sonraki yazıda belki biraz tarihi konulardan bahs ederiz ama şimdi biraz felsefe ve biraz edebiyat. Gerçi bir mahalle bile etkilenmemiştir felsefeden…gerçeklere ayak uydurmak gerekliydi ama ya her şey koca bir yalansa? Ya da bir hayal…
Şehrin epey uzağında, olanı biteni kaçırmış bir köşe yazısıyla okur karşısına çıktık. Ama bazen her şeyden uzak olmak iyidir, iyi…
Sağlıkla kalın...
