Aynı evde yaşamak, aynı sofraya oturmak, aynı soyadını taşımak… Peki, bütün bunlar gerçekten eş olmak için yeterli mi?

Bugün pek çok insan evli ama kaç kişi gerçekten birbirinin eşi olabiliyor?

Çünkü evli olmakla eş olmak arasında önemli bir fark vardır. Evli olmak hukuki ve toplumsal bir birlikteliktir. Eş olmak ise o birlikteliğin içinde birbirini anlamak, desteklemek, sorumlulukları paylaşmak ve hayatın yükünü birlikte taşıyabilmektir.
Evli olmak aynı evi paylaşmaktır, eş olmak ise aynı hayatın sorumluluğunu paylaşabilmektir.

Bir düşünün…
Eşinizin neye üzüldüğünü biliyor musunuz? Gün içinde neler yaşadığını merak ediyor musunuz? Yorulduğunda yükünü hafifletiyor, zor zamanlarında yanında olabiliyor musunuz?
Yoksa aynı evin içinde birbirinden habersiz yaşayan, yalnızca sorumluluklarını yerine getiren iki insan hâline mi geldiniz?

Ne yazık ki bazı evliliklerde zamanla eş olmanın yerini alışkanlıklar alıyor. Konuşmalar azalıyor, duygular paylaşılmıyor, birlikte geçirilen zaman sıradanlaşıyor. İnsanlar evliliklerini sürdürüyor ama birbirlerine ulaşmakta zorlanıyor.

Oysa eş olmak yalnızca iyi günlerde yan yana durmak değildir. Bazen birbirini dinlemek, bazen anlamaya çalışmak, bazen de kendi haklılığından önce ilişkinin huzurunu önemsemektir.

Eş olmak, karşınızdaki insanı değiştirmeye çalışmadan onunla birlikte gelişebilmektir.
Bir evliliğin devam ediyor olması, o evlilikte duygusal bağın güçlü olduğu anlamına gelmez.
Evlilik yalnızca aynı çatı altında geçirilen yıllarla değil, o yılların içinde birbirimize nasıl davrandığımızla anlam kazanır. Unutmayalım ki nikâh iki insanı evli yapar. Ancak birbirine gösterilen sevgi, saygı, güven ve emek onları gerçek anlamda hayat arkadaşı yapar.

Şimdi kendinize şu soruyu sorun:
“Biz sadece evliliğimizi mi sürdürüyoruz, yoksa gerçekten birbirimize eş olabiliyor muyuz?”